វេយ្យាករណ៍ខ្មែរ៖ នាម

នាម ជាសំដីសំដែងនូវឈ្មោះ ជាគ្រឿងសំគាល់ឱ្យហៅបានដូចជាពាក្យជា៖ មនុស្ស សត្វ ដី ទឹក ខ្យល់ ឈើ ទន្លេ សមុទ្រ …ពាក្យទាំងឡាយនោះហៅថា នាម។ នាម មានពីរយ៉ាងគឺ៖ · នាមសារណនាម · អសាធារណនាម ២២.១

Read more

វេព្យាករណ៍ខ្មែរ៖ ស្វែងយល់អំពី តួរអក្សរ និង ស្រៈរបស់ខ្មែរ

វេយ្យាករណ៍ខ្មែរ វេព្យាករណ៍ខ្មែរជាក្បួនច្បាប់ បង្រៀនវិធីអក្ខរៈ ដើម្បីនិយាយត្រឹមត្រូវ សរសេរត្រឹមត្រូវនៅក្នុងភាសាខ្មែរ។ ក្បួនវេព្យាករណ៍ត្រូវបានរៀបតាំងពីព្យព្ជានៈ។ ១. អក្សរ អក្ខរៈឬអក្សរឬវណ្ណៈមានពីយ៉ាងគឺ៖ ស្រៈឬសរៈ និងព្យព្ជានៈ។ ស្រៈមានពីរពួកស្រៈពេញតួ និងពួកស្រៈនិស្ស័យ។ ហើយវាមានទម្រង់ និងទ្រង់ខុសប្លែកពីគ្នាដូចជា៖ ១.១ អក្សរជ្រៀស គឺជាប្រភេទអក្សរដៃ ដែលមានជំហររាងទ្រេតទៅមុខ។ ១.២

Read more

សុភាសិត ទី១០៖ “ម្តាយនឹកកូន ដូចចង្វាប្រដេញ កូននឹកម្តាយវិញ ដូចព្រះប្រែខ្នង”

សុភាសិត ទី១០៖ “ម្តាយនឹកកូន ដូចចង្វាប្រដេញ កូននឹកម្តាយវិញ ដូចព្រះប្រែខ្នង” អត្ថាធិប្បាយ រឿងនេះគឺនិយាយពីទឹកចិត្តម្តាយ និងទឹកចិត្តកូន ដែលស្រឡាញ់ ឬនឹករលឹកគ្រាដែលបែកឆ្ងាយពីគ្នា។ ស្ទើរតែគ្រប់មាតាទាំងអស់, កាលណាកូនបែកទៅទីឆ្ងាយ រមែងនឹករលឹកមកកូនយ៉ាងខ្លាំង, គេងគិតអង្គុយគិត ចាំមើលផ្លូវកូន។ ការនឹករលឹកបែបនេះ លោកប្រៀបប្រដូចទៅនឹងត្រីចង្វា ដែលដេញតាមចឹកចំណីក្នុងទឹក ។

Read more

សុភាសិត ទី៨៖ “ពាក្យត្រូវនៅមាត់អ្នកតូចស្តី … ចូលចិត្តជាង”

សុភាសិត ទី៨៖ “ពាក្យត្រូវនៅមាត់អ្នកតូចស្តី មិនស្មើមន្ត្រី និយាយលេង ធម៌អាថ៌ទេសនា មិនស្មើភ្លេង គេច្រើនវង្វេង ចូលចិត្តជាង” អត្ថាធិប្បាយ នេះ គឺជាកំហុសមួយ ដែលជនជាតិខ្មែរយើង បានធ្វើក្លាយជាទំនៀម ឆ្លាក់ជាប់ក្នុងចិត្ត មិនងាយអ្នកណាកែបានទេ។ ខ្មែរយើងមួយភាគធំជឿថាអោយតែអ្នកធំ(មន្ត្រី)ឬអ្នកមានបណ្តាសក្តិ “សុទ្ធតែនិយាយត្រូវទាំងអស់” ដោយសំអាងថាពួកនេះ គឺជាពួកអ្នកចេះ

Read more

សុភាសិត ទី៧៖ “ចូលព្រៃទាន់ព្រឹក សិក្សាទាន់ក្មេង”

សុភាសិត ទី៧៖ “ចូលព្រៃទាន់ព្រឹក សិក្សាទាន់ក្មេង” អត្ថាធិប្បាយ ដំបូន្មាននេះ ទាក់ទងនឹងអាជីវកម្ម ហើយនឹងការរៀនសូត្រ ស្រដៀងនឹងពាក្យស្លោករបស់អាមេរិកាំងថា: ” The early bird gets worms.” (បក្សីណា ក្រោកមុនគេ បក្សីនោះបានដង្កូវស៊ី) ។ ខ្មែរជាន់ដើម

Read more

សុភាសិត ទី៦៖ “បើចេះ ចេះឲ្យគេកោត បើឆោត ឆោតឲ្យគេអាណិត”

សុភាសិត ទី៦៖ “បើចេះ ចេះឲ្យគេកោត បើឆោត ឆោតឲ្យគេអាណិត” អត្ថាធិប្បាយ ដោយហេតុថា មានជនខ្លះមិនចេះ ហើយធ្វើជាចេះ (ក្នុងរឿងអ្វីមួយ) មិនយល់ធ្វើជាយល់ មិនដឹងធ្វើជាដឹង។ល។ ដើម្បីបង្ហាញថា “ខ្លួន” ជាមនុស្សចំណាប់ ទើបមានសម្លោកថា ៖ បើចេះ ចេះឲ្យគេកោត។

Read more

សុភាសិត ទី៥៖ “លោកប្រែ តោងព្រឹត្តិ ចិត្តកុំប្រែ”

សុភាសិត ទី៥៖ “លោកប្រែ តោងព្រឹត្តិ ចិត្តកុំប្រែ” អត្ថាធិប្បាយ ពាក្យនេះ ជាដំបូន្មានឲ្យយើង “ចេះរស់” ជាមួយសង្គមទៅតាមកាលៈទេសៈ ដែលត្រូវជំនោរខ្យល់បក់មក។ “លោក” គឺមនុស្សក្នុងលោក។ “ព្រឹត្តិ” គឺការចម្រើនលូតលាស់, ក្នុងទីនេះមានន័យថា “ប្រព្រឹត្តិ ធ្វើ”។ សង្គមមនុស្ស នៅពេលខ្លះ

Read more

សុភាសិត ទី៤៖ “ទូកទៅ កំពង់នៅ”

សុភាសិត ទី៤៖ “ទូកទៅ កំពង់នៅ” អត្ថាធិប្បាយ ពាក្យនេះ ពោលសំដៅទៅលើមនុស្ស ២ នាក់ ឬ ២ ក្រុម។ ទី១ គឺម្ចាស់ផ្ទះ ទុកជាកំពង់ ចំណែកទី២ គឺភ្ញៀវ: ទុកជាទូក។ ដំណើររឿង មានដូចតទៅនេះ

Read more

ប្រវត្តិបុណ្យវិសាខបូជា

ប្រវត្តិបុណ្យវិសាខបូជា ពិធីបុណ្យវិសាខបូជា គឺជាបុណ្យមួយយ៉ាងធំក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា រាប់ថា ជាពុទ្ធានុស្សរណកិច្ចដ៏សំខាន់សំរាប់រំលឹកដល់ព្រះពុទ្ធសមណគោត្ដម បរមគ្រូ នាថ្ងៃពេញបូណ៌មី (គីថ្ងៃ១៥កើត) ខែពិសាខ ដែលពុទ្ធសាស និកទាំងព្រះសង្ឃ ទាំងគ្រហស្ថ តែងធ្វើសក្ការបូជាប្រកបដោយជំនឿថា ជាមហាកុសលដ៏ប្រសើរ ។ ការដែលប្រារឰពិធីបូជានាថ្ងៃ១៥ កើត ខែពិសាខ នេះ អាស្រ័យដោយលោកអ្នកប្រាជ្ញខាងពុទ្ធសាសនា

Read more

សុភាសិត ទី៣៖ “ស៊ីតិច ជុះច្រើន តែតមិនធាត … អ្នកដែលចង់ចេះ មិនហួសបុណ្យ”

សុភាសិតទី៣ “ស៊ីតិច ជុះច្រើន តែតមិនធាត , អ្នករៀននៅ (វត្ត) ខ្ជិលមិនចេ , ព្រោកប្រាជ្ញ តែងមិនហួសចំណេះ អ្នកដែលចង់ចេះ មិនហួសបុណ្យ” អត្ថាធិប្បាយ “ស៊ីតិច ជុះច្រើន តែងមិនធាត់” មានន័យវែងឆ្ងាយ ដូចតទៅ ៖

Read more